Yazılar

Save the date! 4 Nisan'da Pera Palace'ta evleniyoruz. Konsept Orient Express! Liseden arkadaşım Eylül'ün düğün davetini böyle alıyorum. Yirmi yıllık arkadaşlığın duygusunu bir kenara bırakıp hızla asıl meseleye geçiyorum: Ne giyeceğim? Orient Express karakterlerinden biri olmam lazım. Haftalar süren arayıştan sonra kadife bir parçayla yetineceğimi henüz bilmiyorum.

Belediyelerin son yıllarda, özellikle büyük şehirlerde, sosyal etkisi belirgin biçimde artıyor. Yol, su, elektrik gibi temel hizmetlerin ötesinde; Maslow piramidinin üst basamaklarına oynuyorlar sanki. Atıl bir vapur iskelesi kütüphaneye, işlevini yitirmiş köhne bir yapı sergi alanına, sıradan bir park festival mekânına dönüşüyor. Ve evet, bunu oldukça iyi yapıyorlar. Bu yazı biraz da yerel ekonomideki çarpan etkisinin, şehirde geçirilen sıradan bir hafta sonunda nasıl görünür hale geldiğine dair.

Merdivenlerden yukarı çıkıyorum. Hayatına anlam katmak, estetik duygusunu geliştirmek veya sadece keyifli vakit geçirip rutinden biraz uzaklaşmak isteyen insanlarla aynı kümenin içinde olduğunu düşünmek iyi hissettiriyor. Aklıma girdiğim kitapçıdaki o söz geliyor: “Hi Booklover, your friends around.”

‘Lüks sadece bir eşyaya sahip olmak değil, aynı zamanda bir dönemi ve duyguyu da sahiplenmektir’ Rahmi M. Koç müzesine adım atarken aklımda Alain de Botton'un bu sözü yankılanıyor. Önce hangi yöne gideceğimi bilemiyorum. Öyle bir heybet var ki otomobillerde, hangisine yaklaşsam da yakından baksam, karar veremiyorum. Biraz da şaşkınım, 2 yaşındaki kızım müzeye girmeden hemen önce uyuyakalıyor. Müzenin bebek arabası hizmeti sayesinde huzur içinde dolaşmaya başlıyorum. Her şey fazla iyi!

İstanbul'da sıradan bir iş günü üzerinden tüketim kültürü, pazarlama ve birbirinden ayrışmaya çalışırken nasıl birbirimize benzediğimiz üzerine.

Hayata karşın neşesini yitirmeyen Sakine Abla üzerinden Türkiye'nin sıradan insanı ve onun sessiz direnişi üzerine bir portre.